Textos em português e esperanto. Tekstoj en la portugala kaj en Esperanto.

Obrigada por sua visita! Dankon pro via vizito!

sexta-feira, 8 de setembro de 2017

Dankon, PSV !





Poeme liaj belaj prozoj sonas!
Anĝelo klera kaj ĉiam helpema,
Unuanima voĉ' al li gratulas.
Literaturon, arton kaj sciencon
Ofertas liaj verkoj ĉiusemajne.

Sindediĉas Paŭlo al kara lingvo
Esperanto, sia kora pasio,
Revigligante la verdan movadon.
Grandanima samideano nia,
Idealisto, senlace laborema,
Okupiĝas pri la sankta afero.

Vivu ĉiam la 8-a de Septembro!
Internaciul’ naskiĝdatrevenas!
Afabla majstro, poeto sentema,
Nobla homo: jen vera ĝentlemano!
Amiko homama, Dio vin benu! 




Plej admire, danke kaj amike,

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 08/09/2017.

quinta-feira, 7 de setembro de 2017

Eu, poeta? _ Ĉu mi, poeto?




Eu, poeta?

Não sei a quantas vozes dou guarida;
uma polifonia peregrina
rege variações do mesmo tema:
a inefável sinfonia da vida.

E as vozes poemas vão tecendo
com as lágrimas e risos do mundo,
mas, muitas vezes, jazem no silêncio
sob o olhar indefeso do poeta...
Então meu eu Dom Quixote menino
entra em cena e rabisca um poema.



Ĉu mi, poeto?

Mi ne scias, kiom da voĉoj mi gardas;
jen pilgrimanta polifonio
regas variojn pri la sama temo:
nekompreneblan simfonion de l’ vivo.

Kaj poemojn la voĉoj teksadas  
per  larmoj kaj ridoj de l’ mondo,
sed en silento ili kuŝas multfoje
sub la senhelpa rigard’ de l’ poeto...
Tiam  la knaba donkiĥota mio 
la scenejon eniras, 
kaj blinde verkas poemon.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 07/09/2017. 

quarta-feira, 6 de setembro de 2017

Cilada _ Insido



Cilada

Sou uma palavra
que vive e significa
só nas entrelinhas,
como um peixe descuidado.

Na maioria das vezes
sou um substantivo
abstrato que deseja
ficar concreto,
aberto a  adjetivos
sobretudo os sensoriais,
bons de degustar.

Quero desarmar meu olho
com Poesia,
e reaprender o mundo
suavemente assim.

Sou sujeito da oração
que modalizo
à minha maneira;

Também sou predicado
cheio de atributos
que me confundem:
sonhos perfumados.
Apenas.


 Insido

Mi estas vorto
vivanta kaj signifa
nur interlinie, tiel
kiel senzorga fiŝo.

Plejofte substantivo
abstrakta mi estas,
tiu,  kiu deziras
konkretiĝi, kaj
malfermatas ĉefe
al sensaj adjektivoj
nepre frandindaj.

Mi volas malarmi l’ okulon
per Poezio kaj milde
do la mondon relerni.

Mi estas subjekto
de propozicio,
kiun mi laŭvole
modaligas;

Mi ankaŭ estas predikato
plena de atributoj,
kiuj min konfuzas:
bonodoraj revoj.
Jen nure.                         

Maria Nazaré de C. Laroca
Juiz de Fora, 14/03/2013.




quinta-feira, 31 de agosto de 2017

Poemeto por Marjorie Boulton


“Ŝajnas ke, dum mi serĉas mian propran plej realan memon, mi duonkonscie serĉas ion, kio estos valida por    ĉiuj homoj.”  (Marjorie Boulton)


Marjorie Boulton: poetin’ multobla,
nia plej brila stelo el poezio, 
virino homama, nin adiaŭas,
kaj l’ esperanta mond’ sopiras orfa.

Tamen Parnaso glore al ŝi festas;
gaje dancantaj muzoj ŝin akceptas,
kaj al ŝi regalas per donac’ unika:
bunta bukedo da poemoj ŝiaj,
kiuj iĝis vivantaj floroj lumaj.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 31/08/2017.

terça-feira, 22 de agosto de 2017

Conversa _ Konversacio



Conversa



Poetar em Esperanto
é magia que me encanta,
fácil de se compreender.

O poema das montanhas
atravessa continentes,
hospeda-se em terra estranha.

E com seus versos conversam
estrangeiros corações:
água boa de beber
em tempo de muita sede.


Konversacio


Poemumi  Esperante
estas ravanta magio,
ja facile komprenebla.

La poem’ el la montaro
transiras la kontinentojn,
ĉe fremdaj landoj gastiĝas.

Kaj kun la versoj babilas
foraj koroj eksterlandaj:
jen bona akvo trinkebla
en tempo soifoplena.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 22/082017.

sábado, 19 de agosto de 2017

Visita _ Gasto



Visita

Hóspede indesejada
que atordoa:  a dor
(substantivo abstrato
só no dicionário).

Algazarra de tendões rompidos
relampeja no ombro,
incendeia o pescoço
e congela o braço perplexo:
voo abortado, órfão da alegria.
E o corpo segue viagem.


Gasto

Nedezirinda gasto,
kiu nin konfuzas: jen doloro
(abstrakta substantivo
nur en la vortaro).

Bruego de rompitaj tendenoj
fulmtondras en la ŝultro,
bruligas  la kolon,
kaj frostigas la perpleksan brakon:
flugon abortitan, orfon de ĝojo.
Sed  la korpo plu vojaĝas.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 19/08/2017.

quarta-feira, 9 de agosto de 2017

Figura _ Figuro



Figura

Talvez eu seja
o avesso da imagem
que teu olho capta:
metáfora...
ou metonímia
de mim: eu
que transgrido
na fímbria poética
do inefável.


Figuro

Eble mi estas
la reverso de la bildo,
kiun kaptas via okulo:
metaforo ...
aŭ metonimio 
pri mi: ribelema
ĉe l’ rando poezia
de l’ neesprimeblo.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 09/08/2017

quinta-feira, 27 de julho de 2017

Afiŝo




Malpoeme, oni
ĵonglas per vortoj
sur la korto de l’ koro.

Dorlotas mi oron,
kaj floras doloro,
kiu stelojn priflaras.

En la ostoj avaraj
al mondo frostas.
Subite ekdisfalas
la haŭto de simplaĵoj:
larmoj apenaŭas,

Ĉar niaj nioj
dependas de
viaj vioj.

(Ho, venu! Min ŝatu!
Mi reĝas fulme kaj tre belas
sur la foto fantasta!)

Voras horojn la mallumo,
kiu fasonas mensojn
perrete interkonektitajn.

Kaj jen demando bizara:
ĉu vera amo ankoraŭas?


Maria Nazaré Laroca
Juiz de fora, 27/07/2017.

segunda-feira, 17 de julho de 2017

Protagonista _ Protagonisto





Protagonista

Hoje fiz um ecocardiograma, e fiquei pensando no mistério da vida. Meu coração, obediente, faz bem o dever de casa há quase sete décadas. Apesar de tudo.
Leiga, então pergunto: - O que faz o coração bater? 
E, feliz, ele responde: - O sonho que eu bebo todo dia, na taça inefável da Poesia.

Protagonisto

Hodiaŭ mi submetiĝis al  eĥkardiogramo, kaj ekpensis pri la mistero de l’ vivo. Obeema, mia koro plenumas sian hejmtaskon dum preskaŭ sep jardekoj. Spite al ĉio.
Laika, tiam mi demandas: - Kio igas la koron bati?
Kaj feliĉa li tuj respondas: - La revo, kiun mi ĉiutage trinkas en la neesprimebla kaliko de l’ Poezio.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de fora, 17/07/2017. 

quarta-feira, 28 de junho de 2017

Magia _ Magio




Magia

Delicadeza suspensa
no jardim daquela casa;
janelas sempre fechadas:

A roseira cor de rosa
cujas pétalas-meninas
rodopiam vaporosas
em doce valsa de Strauss.


Magio

Delikateco levita
ĉe ĝarden’ de tiu domo;
fenestroj ĉiam fermitaj:

La rozkolora rozujo,
kies petaloj infanaj
tre diafanaj kirliĝas
per milda valso de Strauss.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 28/06/2017.

sexta-feira, 23 de junho de 2017

Destino



Destino

E ela cresceu soberana no jardim daquela casa, braços abertos para o céu de todas as cores e humores. Vasta cabeleira folhosa, ornada de flores aveludadas cor de rosa. Elegância discreta e paciente.
De repente a casa tornou-se uma montanha triste de entulhos e poeira. Comovida ante a inocência da árvore à espera da morte, quase chorei. Ela cumprira seu destino com dignidade. E eu não podia fazer nada.
Então tive uma ideia ingênua: pedi um ramo florido ao rapaz que cuidava do serviço de demolição. E, segurando, com ternura, aquele ramo quase do meu tamanho, subi a rua em direção à praça onde gosto de caminhar de manhã.
Para minha alegria, o jardineiro prometeu-me plantá-lo entre as outras árvores da praça. Senti um alívio. Espero viver para poder assistir ao renascimento da velha amiga.

Destino

Kaj ĝi kreskis suverena en tiu doma ĝardeno, kun malfermitaj brakoj al la ĉielo el ĉiuj koloroj kaj humoroj. Larĝa foliplena hararo, ornamita per veluraj floroj rozkoloraj. Jen diskreta eleganteco kaj pacienco.
Subite la domo fariĝis trista amaso da skombroj kaj polvo. Kortuŝita antaŭ  la senkulpeco de l’ arbo atendanta morton, mi preskaŭ ploris. Ĝi plenumis sian destinon kun digno. Kaj mi nenion povis fari.
Do naiva ideo venis al mi en la kapon: mi petis de la tiea prizorganta laboristo, ke li donu al mi floran branĉon. Kaj tenere tenante tiun branĉon preskaŭ je mia grando, mi supreniris sur la straton ĝis la placo, kie matene mi ŝatas promeni.
Por mia ĝojo, la ĝardenisto promesis al mi planti ĝin inter la aliaj arboj en la placo. Do mia koro malpeziĝis. Mi esperas vivi por povi akompani la renaskiĝon de mia malnova amiko.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 23/06/2017.

quinta-feira, 15 de junho de 2017

Busca _ Traserĉado




Busca

O poema
acorda a aurora
e trata logo
de acender o sol
só para ver
aljôfares
a tremer
no arrebol
que tinge
a cabeleira
de árvores
antigas.

Bêbado
do orvalho
da manhã,
o poema
acolhe
pássaros:
aros
de paz
que passam
pelo céu 
urbano.

E o poema
embarca
na viagem
alucinada 
de um beija-flor    
em busca do amor...

Ao meio-dia,
o poema
adentra
a construção
onde descansa
o sono do pedreiro.

E fica então
ali  quieto,
copiando
em secreto
o sonho humano
de um coração.


(Juiz de Fora, agosto de 2010.)


Traserĉado

Poemo
vekas
auroron
kaj ekŝaltas
tuj la sunon
nur por vidi
trembrili rosojn
sub ĉielruĝo,
kiu pentras
la hararon
de oldaj arboj.

Ebria
de roser’
matena,
akceptas
birdojn
la poemo:
arojn el paco,
kiuj pasas
tra la urba ĉielo .

Kaj la poemo
ekiras per
flugo halucina
de kolibro             
serĉanta amon...

Tagmeze
eniras la poemo
konstruaĵon,
kie ripozas
la dormo
de masonisto.

Kaj do ĝi restas
tie  kvieta  
kaŝe kopiante
la revon homan
de ies koro.

Maria Nazaré Laroca
Poemo tradukita en la 15-a de Junio 2017.