Fiat lux! _ Estu lumo!

“Assim resplandeça a vossa luz.”(Mateus 5:16)  

Fiat lux!  

Herdeiros da Luz,

eis-nos, porém, felizes  

a dançar no escuro

da nossa imaturidade.

Somos gulosos da sombra

vaidosa dos aplausos,

a alimentar a fama

que nos engana e passa.

Carece iluminar-se

a alma entorpecida,

enquanto é tempo, pois

só a luz é incorruptível!

"Tiel same via lumo lumu.” (Mateo: 5:16)

Estu lumo!

Heredantoj de l’ Lumo,

jen ni  feliĉaj, tamen,

dancantaj en la mallumo

de nia malsaĝeco.

Ni avidas je l’ ombro

vanta de l’ aplaŭdoj

nutranta la  famon,

kiu nin trompas,

kaj forpasas.

Lumiĝi bezonas

la senmova animo,

dum estas tempo:

ĉar nur la lumo

ne korupteblas!

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 20/09/2018.

Inverno _ Vintro

Inverno

A dor congelou o meu setembro

tão cor-de-rosa outrora...

Dias sem cor lamentam-se

e escorrem pela vidraça,

que me permite olhar

a praça, distante agora,

como um filme em preto-e-branco.

Mas o anjo da esperança,

pelas páginas do Evangelho,

em resposta a lágrimas e preces,

complacente cantou-nos aos ouvidos:

-Rejubila-te, querida!

Não tarda a primavera!

Vintro

La doloro frostigis

mian  septembron

iam tiel rozkoloran...  

Senkoloraj tagoj lamentas,

kaj fluas tra l’ fenestro,

kiu min rigardi permesas 

la nun malproksiman placon,

kiel nigra-blankan filmon.

Sed l’ anĝelo de l’ espero,

el la paĝoj de l’ Evangelio,

responde al larmoj kaj preĝoj,

indulgema kantis al oreloj niaj:

"Ĝojegu, karulino!"

Ne malfruos printempo!

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 12/09/2018.

Morada _ Loĝejo

Morada

Habito um pequeno corpo

que tem um peso

e uma  medida  certa

para embarcar no tempo

e esculpir meu espaço no mundo.

Máquina que mantenho com cuidado

para funcionar sem erro;

lâmpada que acendo com prazer

para gerar felicidade.

Eu tenho um pequeno corpo

de água e sal, de sangue e sol;

litúrgica veste, fruto telúrico

que se descasca um dia

para adubar o útero da terra,

e  libertar-me para a Vida.

Loĝejo

Mi loĝas en  eta korpo,

kiu havas taŭgan pezon,      

kaj  konvenan mezuron  

por enŝipiĝi en tempo,

kaj skulpti mian spacon    

en ĉi tiu mondo.                 

Maŝin’, pri kiu mi zorgas  

cele al ties ĝusta rolo;

lamp’, kiun mi lumigas ĝue

por naski la fortunon.   

Mi havas etan korpon

el akv’ kaj sal’, el sang’ kaj sun’;

liturgia vest’, frukt’ tera,

kiu senŝeliĝos iam 

por la teruteron sterki,

kaj liberigi min al Vivo.   

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 19/08/2018. 

O quarto _ La ĉambro

O quarto   

                                                                

Estou sentado em um barco azul, pairando sob um céu amarelo: meu pequeno quarto. Ele me aquece e anseia pela volúpia amorosa da coberta escarlate. No entanto, a esperança, inutilmente verde, não abre a janela.

Duas cadeiras vazias conversam em voz baixa. As imagens estão ansiosas para saltar das paredes e despedaçar-se na incerteza do chão. Apenas o sábio espelho compreende a solidão dos travesseiros.

As horas me entediam como moscas. Quem sou eu? Um poeta louco, cujos versos ninguém lê? Um pintor com um brilho incompreendido no olhar? Por que estou aqui? Aonde eu vou? Termine minha história ...

La ĉambro

Mi sidas en blua boato ŝvebanta sub flava ĉielo: jen mia eta dormoĉambro. Ĝi varmigas min, kaj sopiras la aman volupton de la skarlata kovrilo. Tamen espero ne malfermas la fenestron senutile verda.

Du malplenaj seĝoj interparolas silente. Bildoj avide emas eksalti de la muroj kaj disfrakasiĝi sur la malcerteco de la planko. Nur la saĝa spegulo komprenas la solecon de la kapkusenoj.

La horoj min enuigas, kiel muŝoj. Kiu mi estas? Ĉu freneza poeto, kies versojn neniu legas? Ĉu pentristo kun malkomprenita brilo en la okuloj? Kial mi estas ĉi tie? Kien mi iros? Finu vi mian rakonton...

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 14/08/2018.

O morcego _ La vesperto

O morcego

Depois de séculos, o morcego volta a Coimbra.

Logo que ele entrou na universidade, um estranho sentimento apertou-lhe o coração. De repente começou a chorar de tristeza. Será que a amada biblioteca o reconheceria?

Creia-me, amável leitor, até mesmo fantasmas de morcegos sofrem por amor!

  
La vesperto

Post jarcentoj la vesperto revenas Koimbron. 

Tuj  kiam ĝi eniras en la universitaton, stranga sento ekpremis ĝian koron. Neatendite la okuloj malĝoje eklarmis. Ĉu la amata biblioteko rememorus ĝin? 

Kredu min, leganto aminda, eĉ fantomaj vespertoj spertas amsuferojn!

Maria Nazaré Laroca

103-a UK - Lisbono, la 1-a de aŭgusto 2018.

Simplicidade _ Simpleco

Simplicidade

O poeta pastoreia gotas de sol

nesta manhã de inverno,

e vai tangendo ideias rebeldes

à procura de sentimentos.

Então Deus o surpreende

na grandeza de minúsculas

florezinhas brancas

a bordar o pó  indiferente

da calçada esquecida.

Simpleco

La poeto paŝtas sungutojn

en ĉi vintra mateno,

kaj pelas ribelemajn ideojn

sentojn serĉantajn.

Tiam lin surprizas Dio

per la nobleco de etetaj

floretoj blankaj,

kiuj ornamas la polvon

indiferentan de l’ forlasita

trotuaro.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 23/06/2018.

Interlúdio _ Interludo

Interlúdio

Sopro de silêncio,

música de nuvem; 

aquieta-se a alma:

alegria plena.

Interludo

Blov’ el silent’,

nubmuziko;

anim’ ĝojplena

kvietiĝas.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 19/06/2018.

Apressada _ Hastema

Apressada

Tenho mais pressa que o tempo. 

Ora (direis) que sandice!

Mas quero o ritmo do rio,   

que intrépido prossegue,

feliz, contornando as pedras

ilusórias do caminho.

E, nessa corrida vã,               

o relógio me ultrapassa...

Então refém do cansaço

de me atropelar, insana,

tento  fazer um poema;

todavia não consigo.

Hastema

Ja, mi hastas pli ol tempo.

Kia stultaĵ’! - oni diros.

Sed mi volas esti river’,                                    

kiu kuraĝe pluiras,

feliĉa, ĉirkaŭfluante

trompajn ŝtonojn de la vojo.

Kaj dum la vana kurado,

la horloĝo min transpasas...

Tiam ostaĝ’ de laceco

por irigi min, freneza,

mi provas verki poemon,

sed ankoraŭ mi fiaskas.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 13/06/2018

Candeia _ Olea lampo

Candeia

 “Assim resplandeça a vossa luz.”(Mateus 5:16)  

Não sou: estou provisória.

Existo aqui e agora:

pontinho de luz precária

a viver na eternidade.

Lavrando eras de sonhos,

com a charrua da dor,

‘inda não aprendi com o amor

a acender a minha luz.

Olea lampo

"Tiel same via lumo lumu.” (Mateo: 5:16)

Mi ne estas: nur provizoras. 

Ĉi tie kaj nun mi ekzistas: 
punkteto  de lum’ malfortika, 
kiu  por eterne vivadas.

Plugante revajn eraojn,

per plugil’ el dolor’, mi

ne lernis de am’ ankoraŭ

mian lumon ekflamigi.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 20/05/2018.

Para Flávia _ Al Flávia

Para Flávia

Embora sem nenhum mérito, 

ganhei um prêmio de luz: 

sob o disfarce de filha, 

um anjo nasceu de mim

para ensinar-me a doçura

de amar a todos sem fim.

Al Flávia

Kvankam  sen ajna merito,

mi gajnis luman premion:

sub filina maskovest’,

mi naskis anĝelon tian

por instrui al mi  dolĉecon
por ĉiujn ami senfine.

Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 18/05/2018.

Queria ter visto o sorriso no rosto de minha mãe _ Mi ŝatus esti vidinta patrinvizaĝan rideton

Queria ter visto o sorriso no rosto de minha mãe

“Não faças versos sobre acontecimentos”,

ensina o poeta Drummond.

Mas desobedeço ao vate

- ingênua mediocridade!

Cheguei ao mundo em maio,

lá no  século passado;

manhã de sinos em festa

porque era feriado.

“As afinidades, os aniversários, os incidentes pessoais não contam.”

- reclama o poeta Drummond...

Mas prossigo em teimosia,

como homenagem ao seu dia:

uma jovem operária

de olhos verdes e tristes,

por intermédio de Deus,

ganhou  uma menininha

que até hoje não cresceu.

Mi ŝatus esti vidinta patrinvizaĝan rideton 

“Ne faru versojn pri eventoj” –

instruas poet’ Drummond.

Sed al li mi malobeas

pro senvalora naiveco!

En la mondon mi venis maje,

en la pasinta jarcento;

feste en ĝoja mateno  

ĉar estis dum feritago.

 “Afinecoj, naskiĝtagoj, personaj okazaĵoj ne valoras.”

- plendas poeto Drummond...

Sed mi obstine daŭrigas,

omaĝe al patrintago:

junulino, laboristo,

kun verdaj okuloj tristaj,

pere de Dia  favoro,

malgrandan knabinon naskis,  

kaj ŝi ne kreskis ĝis nun.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 12/05/2018.

A palmeira incendiada _ La bruligita palmo

A palmeira incendiada

Ela crescera ali, na beira da calçada, e gostava de apreciar a vida intensa da praça e o movimento dos passantes e automóveis na rua. Discreta, sabia ouvir em silêncio as conversas dos passarinhos e vendedores de água de coco.

Mas não contava com a crueldade humana. Nessa madrugada, fora vítima de um incêndio criminoso e covarde. A praça amanheceu perplexa. No chão, as cinzas das folhas queimadas falavam de lágrimas de dor.

La bruligita palmo

Ĝi kreskis ĉe la rando de la trotuaro, kaj ŝatis ĝui la intensan vivon de la placo kaj la movadon de preterpasantoj kaj aŭtoj sur la strato. Diskrete, ĝi silente aŭskultis la konversaciojn de birdoj kaj vendistoj de kokosa akvo.

Sed ĝi ne kalkulis pri la homa kruelaĵo. Ĉi-nokte ĝi estis viktimo de krima kaj kovarda incendio. La placo vekiĝis konsternita. Sur la planko, la cindroj de bruligitaj folioj parolis pri dolorlarmoj.

Maria Nazaré Laroca

Juiz de Fora, 30/04/2018.

Vestimenta _ Vesto

Vestimenta


Corpo é roupa de viver

que se recebe ao nascer.

Milagre cotidiano -

trato dele com poesia:

pão que alimenta o sonho

e faz suportável o dia.


E nessa altura da vida,

venho dizer com orgulho

que ainda posso levar

meu corpo para passear,


Em horas plenas de luz,

quer na cidade ou no campo,

e dar-lhe então de beber

todo o mistério azul

dessas manhãs de outono.



Vesto


Korp’ estas vesto vivanta,

kiun oni denaske gajnas.

Jen ĉiutaga miraklo -

poezie pri ĝi mi zorgas:

pano, kiu nutras revon,

kaj igas tolerebla tagon.


En ĉi tiu punkt’ de’ l vivo,

fiere kaj ĝoje mi diras,

ke mi kapablas ankoraŭ

mian korpon promenigi,


Dum horoj plenaj de lumo,

ĉu en urb’ aŭ en kampar’,

mi deziras, ke ĝi trinku

la tutan misteron bluan

de ĉi matenoj aŭtunaj.


Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 27/04/2018.