Paisagem
Da janela do hotel,
meu filho capta
a aurora à beira-mar.
A alegria do sol
derrama ouro
no mar de Natal.
Por um momento,
desaparece o caos;
e a paz se instaura.
Pejzaĝo
De l' hotelfenestro
mia filo kaptas
aŭroron ĉe marbordo.
La ĝojo de l’ suno
surverŝas oron
en la maron de Natal'.
Dum momento,
malaperas ĥaoso,
kaj stariĝas paco.
Maria
Nazaré Laroca
Juiz de
Fora, 11/08/2026.
Poema à deriva
Sem permissão da aurora,
a lua cheia pálida flutua
nesta fria manhã de junho.
Também minh’ alma
flutua
à deriva de tempos
que doem
buscando um
milagre.
Drivanta poemo
Sen permeso de l’ aŭroro
pala plenluno ŝvebas
en ĉi frida junia mateno.
Ankaŭ ŝvebas l’ animo
drive de doloraj tempoj
serĉante miraklon.
Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 03/06/2026.
Momento
Ontem ganhei
um presente
inesperado.
Ao entardecer,
um sol travesso
varreu as últimas
gotas de chuva,
e um arco-íris
abraçou o céu,
pintando
dois minutos
de infinita paz.
Momento
Hieraŭ mi ricevis
neatenditan donacon.
Ĉe krepusko,
petolema suno
forbalais la lastajn
pluvgutojn,
kaj ĉielarko
la ĉielon ĉirkaŭbrakis,
du minutojn pentrante
da senfina paco.
Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 10/12/2025.
Brazilo
Ausência
Sempre
que passo numa rua
do meu bairro, paro e espio
um velho
fusca desgastado
a olhar em azul, da garagem
de um
chalé abandonado,
entre
o luxo dos prédios.
O mato
cresce ao redor,
não há
mais jardim;
só a
presença do mistério
de um
ignoto passado.
Foresto
Kiam
ajn mi preterpasas
straton
de l’ kvartalo,
ĉiam mi
haltas por ekgvati
eluzitan
aŭtomobileton.
Ĝi bluerigardas
de garaĝo
de forlasita
dometo,
meze
de luksaj konstruaĵoj.
Kreskas
fiherboj ĉirkaŭe,
ne plu
estas ĝardeno;
nur la
ĉeesto de l’ mistero
de nekonata
pasinteco.
Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora 22/08/2025.
Brazilo
Indiferença
Tórrida manhã de janeiro.
Na porta aberta de uma agência bancária,
um cão de olhos tristes
desfruta o luxo do ar-condicionado.
Do lado de fora, um casal
de moradores de rua
dorme profundamente,
coberto pela poeira do sol.
Ninguém se importa.
Indiferenteco
Varmega januara mateno.
Ĉe malfermita pordo
de bankoficejo,
malĝojokula hundo ĝuas
la lukson de klimatizilo.
Ekstere, senhejma paro
dormas profunde,
kovrita per polvo
de la brulanta suno.
Neniu zorgemas.
Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 27/01/2025.
Brazilo
O poema faz silêncio
quando a dor do mundo
invade os versos
O poema emudece,
mas palavras refugiadas,
nas entrelinhas do sonho,
alçam voo nas asas da poesia
para celebrar o Ano Novo.
Preskaŭ poemo
Poemo silentas,
kiam la doloro de l’
mondo
invadas la versojn
kaj la koron de l’ poeto.
Poemo silentas,
sed rifuĝintaj vortoj,
inter la linioj de l’ sonĝo,
ekflugas sur flugiloj de l’
poezio
por festi la Novjaron.
Maria Nazaré Laroca
Juiz de Fora, 30/12/2024.
Brazilo
Dorme estrela peregrina,
na minh’alma, seu altar: