Malfermo

Ne plu rigardi nur eksteren:

En ordo estas ĉio, mi

Kun eta korpo repaciĝis

Ĉar malfortiko, maljunec’

Viglajn revojn ankoraŭ ludas.

 

Nun al homar’ min trafis am’,

Kiel infan’ vivon mi ĝuas.

Homan kondiĉon al Di’ mi dankas...

Domaĝe! La dank’ tro malfruis.

 

Maria Nazaré de C. Laroca

Kabo Frio, 03/01/2013

Bukedo

Verdas Januar’

Alpaŝ’ unua.

Februar’ brunas,

Ebriiĝas, brulas.

 

Jen Mart’ arĝentas,

Sagpafas trafe.

Flavas Aprilo

Per folioj mildaj...

Majo bluas glate:

Naskiĝmonat’ mia.

 

Lazuras Junio

Kaj Julio blankas

Dum nigras Aŭgusto.

 

Septembr’ rozkoloras,

Oktobro ruĝas

Kaj Novembr’ violas...

Decembr’ orumas:

Ĝojo ĉielarkas.

 

Maria Nazaré Laroca

Kabo Frio RJ - Brazilo  01/01/2013

 

 

Novjaro

Vivo adas plue...

Ne gravas tiu, kiu

Sur temp’ rajdas fluge. 

 

Eroj el moment’,

Into, onto antas,

Nunon kaŝante.

 

Tuj ekos Novjaro;

Ritoj al homar’ utilas.

Tamen tute survoje

Necesas malpleniĝo:

Vivo plue adas...

 

Maria Nazaré de C. Laroca

Kabo Frio - RJ  Brazilo   31 / 12/ 2012

Trasomere

Kio ĉion reĝisoras?

Maro ludas simfonie:

Onden iras homoj, homoj...

 

Verdarĝenta pulmo spiras:

Ventr’ patrina ritme pulsas

Laŭ brilŝauma partitur’.

 

Homamaso trasomeras

Sunombreloj  bunte  svarmas...

Ĉu foiro? Ĉu altar’ ?

Someranoj sin ofer(t)as

Por adori sunon ... maron ...

 

Ĉu verĝojas la estuloj?

 Scivolemas la poeto.

Jen -  audiĝas voĉ’ sekreta -

Plezurplenaj ekzistuloj!

 

Maria Nazaré de C. Laroca

Kabo Frio – RJ   Brazilo

30/12/2012

Lilioj de San-Paŭlo

                                 

                                                                     


La svarma urbeg’ furoras:

Jarfinaj festoj eksplodas

Kaj tempon englutas brile.

Tiam amas’ da homoj blinde

Preterpasas donacon dian:

Tiujn etajn anĝelojn, kiuj fariĝis

Rozkolora ĝardeno el lilioj,

Por ĉiutage nin regali

Per neatendita salut’ gracia.

Maria Nazaré de C. Laroca

San-Paŭlo, 18/12/2012.

Rosas de novembro

Aguda desarmonia na minha rua:

Não ouço mais o alegre bom-dia

Da simpática velhinha ao portão.

Um abandono sem cerimônia

No silêncio da porta fechada

Daquela casinha sobrevivente

Entre os prédios de luxo...

No jardim sempre cuidado,

Apenas galhos decapitados, vazios:

As rosas vermelhas fugiram às pressas,

Na madrugada de domingo:

Não suportaram a ausência

Da risada daquela amiga

Que partira sem avisar...

Sem ao menos um abraço de adeus.

Maria Nazaré de C. Laroca

Juiz de Fora, 30 de novembro de 2012.

Impressões

"Quero o inapreensível. É espantosa essa luz que escapa, levando a cor consigo. (Claude Monet )



Indiferente ao feérico
Salão brutalmente iluminado
Do shopping do Leblon,

Uma quase luz de chuva
Envolve toda a Lagoa
Em véus de névoa plúmbea.

Quisera ter o gênio de Monet
E  capturar  assim
A inapreensível  cor adormecida
No mistério desse último
Domingo de novembro no Rio.


Maria Nazaré de C. Laroca
Rio, 25 de novembro de 2012.